با توام آیا افق ها را نباید دوست داشت ؟ آسمان و کوه و دریا را نباید دوست داشت ؟ من نمی فهمم چه می گویی ، فقط فهمیده ام خوب ها خوبند و بدها را نباید دوست داشت عشق را با رنج هایش می پرستم ساده است این که می گفتی عشقِ تنها را نباید دوست داشت دل به هر چیزی که می بندم تو مَنعَم می کنی پس بگو هر چیز زیبا را نباید دوست داشت زندگی زیباست،غم زیباست ، خدا زیبای محض این همه زیبای زیبا را نباید دوست داشت حرف هایت را نمی فهمم بگو آخر چطور من، تو،او ، ایشان، شما، ما را نباید دوست داشت پاک سرگردان و حیرانم که معنایش چه است این که می گویند : دنیا را نباید دوست داشت " نجمه زار

از خدایی که هست منظورم

باز احساس می کنم دورم

به قسم خورده های شیطانی

اگز چه دیگر نمی رسد زورم؟!

کمکم می کند ، نمی بینم

دست می گیردم، ولی کورم

باز هم توبه می کنم اما

از همان توبه های مشهورم

ای دریغا! فریب داده مرا

دل گندم پسند مغرورم

... او در اینجاست خوب می دانم

این منم ، منم که مهجورم

"نجمه زارع" مجموعه غزلیات " یک سرنوشت سه حرفی"